Manuel Forcano (gal)

Manuel Forcano

Nunca alí chegarás. Ou acaso xa estiveches
e esqueciches daquel peirao
os praceres:
coma unha pinga de mel parada
a luz demoraba por riba nosa. Mediodía.
Voava lixeira, pluma nunha á,
a cortina na fiestra. Non sei
se era trigo nunca apañado
aquel mar. E adormeciamos
un sobre o peito nu do outro.
O desexo pousou no teu corpo
o seu latexar.

Procurar volver alí
é reseguir estradas nun mapa
talladas bruscamente polas beiras.

(Corint, 2000)
(Corinto)

Avanzaba o tren
por aquela paisaxe desértica de ollo de cego,
só un tamarindo mirrado acó e aló
arbustos con flores sen cor,
espiñas con raíces.
E de súpeto, ao lonxe,
a silueta do castelo de Rahab:
no século IX o príncipe abasida Ibn Taük
construíuno alto e poderoso –dixo-
coma o van da amante.
Mantiña o día aceso toda a noite
con festas suntuosas: fachos,
espellos, coxins de seda, e nos tambores
mans de escravos númidas, odaliscas
con veos e abelorios,
froita nas bandexas, de ouro e de prata,
copas envorcadas e risos,
corpos como uvas que unha man espreme.
Que non chove no deserto
é mentira. Os berros de gozo
que saían da sala de banquetes
facían máis redondas as fiestras.
Fóra choraban de envexa os guardiáns
que patrullaban polas almeas.
De socato, un terremoto.
Nin un berro. E o silencio
e a mesma nube de po de agora,
suspendida sobre as ruínas.
Procuramos entre as pedras
cachos daqueles espellos onde quedou gravado
o gozo. Aínda agora
soñamos o pracer dos outros.

(El tren de Bagdad, 2004)